-A A +A

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΑΛΛΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟ 1974

 

  • Συγκυρίες της εποχής συνετέλεσαν καθοριστικά στην διαμόρφωση αρνητικού κλίματος για τα Ελληνικά και Κυπριακά συμφέροντα της εποχής εκείνης.

Γράφει ο Βασίλειος Π. Κονιτσιώτης

Ύστερα από τρεις και πλέον δεκαετίες δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως υπήρξε σχέδιο Ελληνικής ήττας στην Κύπρο.

Κατ’ αρχάς ο Αμερικανός παράγοντας με αιχμή του δόρατος τον ανθέλληνα εβραϊκής καταγωγής Κίσινγκερ, συνέβαλε τα μέγιστα στην επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού των Τούρκων που ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου. Ξεκάθαρη υπήρξε η στρατιωτική αμερικανική συμμετοχή υπέρ του τουρκικού εγχειρήματος δια του 6ου Αμερικανικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο και σε απόσταση «αναπνοής» από τις ακτές της Κύπρου. Καθ’ όλη την διάρκεια των επιχειρήσεων ο πολεμικός στόλος των Αμερικανών επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό της Κύπρου και υποχρεούνταν τα ελληνικά πλοία παρά πάσα έννοια Διεθνούς Δικαίου και «ίσων αποστάσεων» σε υποχρεωτική νηοψία και σε περίπτωση αρνήσεως απειλούνταν με βύθιση.

Βλέπετε πως από την εποχή εκείνη η Τουρκία ήταν το «αγαπημένο παιδί» των Αμερικανών οι οποίοι τους ανέθεσαν σημαντικό στρατηγικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Σ’ αυτό βέβαια ρόλο έπαιξε πρώτιστα ίσως η απουσία εκ μέρους της χώρας μας εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας ερασιτεχνικά και κατά τρόπο που αναφύονται πλείστα όσα ερωτηματικά για την ικανότητα των διπλωματών μας ή για την ατυχή έως απαράδεκτη γραμμή που χάραξε τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα πέντε χρόνια η Ελληνική πλευρά.

Στην συνέχεια ο Βρετανικός παράγοντας ο οποίος είχε και λόγο στα διαλαμβανόμενα στην Κύπρο λόγω των γνωστών συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Και αυτός ο παράγοντας απροκάλυπτα και προκλητικά συμμετείχε ενεργώς στο τουρκικό εγχείρημα. Συγκεκριμένα το αγγλικό αεροπλανοφόρο «Ερμής» βρισκόταν στις 20 Ιουλίου στα ύδατα της Κύπρου και συγκεκριμένα στα Βόρεια της Κυρήνειας. Και όμως όχι μόνο δεν επενέβη για ματαίωση της εισβολής σαν πλοίο που ανήκε σε «εγγυήτρια» δύναμη, αλλά ενήργησε σαν σύμμαχος εν πολέμω των Τούρκων καθ’ ότι τα τουρκικά ελικόπτερα ανεφοδιάζονταν στο κατάστρωμα του πλοίου αυτού.

Τον ανέντιμο ρόλο τους έπαιξαν και πάλι οι Άγγλοι σε βάρος της Κύπρου και γενικότερα του ελληνισμού. Οι μυστικές τους υπηρεσίες «έντεχνα» διέδιδαν πως οι Βούλγαροι συγκέντρωναν στρατεύματα στα σύνορα με την Ελλάδα για να αποτρέψουν έτσι κάθε πιθανή ενέργεια αντιπερισπασμού στον Έβρο. Έτσι βλέπουμε και ο Βρετανικός παράγοντας αντί να προστατεύσει την Κυπριακή Δημοκρατία από τις ορδές του Αττίλα, βοηθούσε με κάθε μέσον τον θύτη συγχρόνως δε εκτελούσε περιπολίες από θαλάσσης και αέρος προς αποτροπή τινός βοηθείας εκ μέρους της Ελλάδος στην Κύπρο. Έτσι ενώ την ώρα που τα τουρκικά μαχητικά βομβάρδιζαν και κατέκαιαν την Μεγαλόνησο οι Άγγλοι προειδοποιούσαν την Ελλάδα ιδίως μετά την πρωτοβουλία την στρατιωτική μερικά ελληνικά μεταγωγικά που μετέφεραν καταδρομείς και πολεμικό υλικό στην δοκιμαζόμενη Κύπρο, ότι στο μέλλον θα κατέρριπταν οιοδήποτε αεροπλάνο προσπαθούσε να προσγειωθεί στο νησί.

Αλλά και οι «ειρηνευτικές» δυνάμεις που ευρίσκοντο στην Κύπρο την εποχή εκείνη διαδραμάτισαν ένα ύποπτο και ανθελληνικό ρόλο κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων. Οι δυνάμεις αυτές κάλυψαν κάθε αήθη τρόπο πληροφοριακά τις στρατιωτικές τουρκικές απαιτήσεις σε ό,τι αφορούσε την επισήμανση στόχων, την παραπάσης φύσεως πληροφοριών κυρίως σε ό,τι αφορούσε τους σταθμούς διοικήσεων, των παρατηρητηρίων των ναρκοπεδίων κ.λπ.

Αλλά και η φαιδρή όσο και απερίσκεπτη στάση πολλών εκ των ιθυνόντων της εποχής εκείνης συνέβαλε τα μέγιστα είτε ασυνείδητα είτε ασυνείδητα (!) στην ολοκλήρωση των τουρκικών σχεδίων. Εκτός από τους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους εκπροσώπους του ΟΗΕ οι Έλληνες της Κύπρου (Κύπριοι και Ελλαδίτες) οι λιγοστοί μαχητές της Κύπρου, είχαν εναντίον τους και πολιτικές «προσωπικότητες» της εποχής εκείνης οι οποίοι συνηγορούσαν επικινδύνως και ηλιθιωδώς για τα συμφέροντα του Έθνους και προέβαιναν σε δηλώσεις που προκαλούσαν τις δημόσιες ευχαριστίες των Τούρκων εισβολέων. Κατά πρώτον είναι τοις πάσι γνωστή η ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όταν απροσχημάτιστα καλούσε τις εγγυήτριες δυνάμεις να επέμβουν και φυσικά την Τουρκία για την αποκατάσταση της διασαλευθείσης τάξεως με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, πράγμα που έπραξαν ασμένως οι Τούρκοι. Αλλά και ο τότε υπουργός των εξωτερικών της ελληνικής πλευράς ανεκδιήγητος Γ. Μαύρος στην δίκη του «Πολυτεχνείου» και όχι βέβαια στη μηδέποτε διεξαχθείσα δίκη της Κύπρου, σε σχετική ερώτηση απήντησε πως: «Όταν ανετράπη ο Μακάριος όφειλαν να επέμβουν οι εγγυήτριες δυνάμεις για την αποκατάσταση της τάξεως και της νομιμότητας». Γνωστή επίσης η... ρήση της βουλευτού Επικρατείας Διευθύντριας της εφημερίδος Καθημερινή Ελένης Βλάχου και οι ζητωκραυγές της για την πτώση της Δικτατορίας και αποκατάσταση της Δημοκρατίας δικαιολογώντας την πρώτη εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο ισχυριζόμενη ότι θα ήταν τα πάντα δεκτά, ακόμη και σεισμός αρκεί να έπεφτε η «Χούντα». Γνωστότατο επίσης το υπό του τότε Προέδρου της Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή λεχθέν ότι η Κύπρος ήτο μακράν... με ό,τι αυτό συνεπάγετο την απρόσκοπτη συνέχιση της κατάκτησης της νήσου από τους Τούρκους.

Πολλά έλαβαν υπ’ όψιν οι ηγέτες και οι ηγετίσκοι της εποχής εκείνης αλλά προς πάντα το πολιτικό κόστος και την πολιτική τους σταδιοδρομία. Εκείνο που σαφώς δεν έλαβαν υπ’ όψιν ήταν η ελληνική φιλοτιμία, η υπερηφάνεια του λαού και το γόητρο που δεν εξαργυρώνεται με οποιοδήποτε τίμημα. Πάντως η αδέκαστη ιστορία κρίνει και δικάζει τις πράξεις τις ενέργειες των ανθρώπων που χειρίστηκαν τις τύχες του Έθνους. Οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο συνεργήσαντες στο ανοσιούργημα της προδοσίας της Κύπρου θα αποτελούν το όνειδος της νεότερης γενιάς του Έθνους.