ΑΝΤΩΝΗ, ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ!

Πολύς λόγος γίνεται για τον Αντώνη Σαμαρά τελευταία. Όχι πως δεν γινόταν πάντα, αλλά αυτόν τον καιρό έχει όλα τα μάτια στραμμένα πάνω του, λόγω της δυσχερούς θέσης στην οποία βρέθηκε, έχοντας από τη μια να αντιμετωπίσει τους ευρωπαίους εκβιαστές* και από την άλλη τους χαιρέκακα κινούμενους εκ του γεγονότος αυτών των εκβιαστών τους «εσαεί μνηστήρες» της θέσης του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πραγματικά η θέση του κ. Σαμαρά είναι δυσχερέστατη γιατί, αν μη τι άλλο, ακόμα και ο χειρότερος εχθρός του θα πρέπει να αναγνωρίζει πως ο κ. Σαμαράς δεν βρέθηκε στη θέση αυτή εξ αιτίας δικών του λαθών ή παραλείψεων.
Όμως…....

Όμως τον Αντώνη Σαμαρά, δεν τον δελεάζει η εξουσία τόσο όσο νομίζουν ορισμένοι και καρφί δεν του καίγεται για το αν θα γίνει ή δε θα γίνει πρωθυπουργός. Ειλικρινά, καρφάκι δεν του καίγεται! Ο Αντώνης είναι ο άνθρωπος του καθήκοντος και τίποτα δεν είναι περισσότερο γι αυτόν, από το να υπηρετήσει όπως και όσο μπορεί τον τόπο. Όταν κάποτε γραφεί η Ιστορία ξεκάθαρα για το σκοπιανό ξεχωριστά, τα μετέπειτα, το βίο και την πολιτεία των πρωταγωνιστών και για τη σημερινή κρίση, όχι απλά θα δικαιώσει τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά θα τον τοποθετήσει στη θέση που του αξίζει.
Στο σκοπιανό είχε απέναντί του τον «αρχιτέκτονα της αποστασίας» και όλους τους άλλους, μηδέ του Κωνσταντίνου Καραμανλή –του επιλεγόμενου και «εθνάρχη»- εξαιρούμενου, τον οποίο παραμύθιαζε ο “αρχιτέκτων του χάους και της αποστασίας».
Σήμερα έχει απέναντί του τους κακούς δανειστές της Μέρκελ και όλους εκείνους, που μας φούσκωσαν μίζες και χρέη, για να πουλήσουν –πάνω από όλα- όπλα και τηλεπικοινωνιακό υλικό. Έχει απέναντί του μια εκτός τόπου και χρόνου αριστερά. Έχει απέναντί του ένα χρεωκοπημένο ΠΑΣΟΚ, με μωροφιλόδοξους ηγέτες, που δεν θα καταφέρουν να απαλλαγούν ποτέ από τις αγκυλώσεις του δεύτερου στη σειρά… Έχει απέναντί του τα υπολείμματα μιας Νέας Δημοκρατίας, που ούτε για το καλάθι των αχρήστων της ιστορίας δεν κάνουν. Έχει απέναντί του τον “αρχιτέκτονα της αποστασίας κλπ.”, που δε χάνει την ευκαιρία να ανοίγει σε κάθε στιγμή το απύλωτο στόμα του και να καθυβρίζει το θύμα του…
Έχει απέναντί του και έναν πρώην πρόεδρο -για τον κ. Στεφανόπουλο μιλάμε, που δε λέει να καταλάβει, να χωνέψει και να παραδεχτεί την αποτυχία του 1985, την οποία χρεώνει στον Σαμαρά (που εδώ που τα λέμε κακώς έκανε τον “αρχιτέκτονα” αρχηγό και πρωθυπουργό…). Από όλα τα εναντίον, αυτό του Στεφανόπουλου είναι το πιο άδικο και ο οποίος Στεφανόπουλος, αν ήθελε προχθές να βρίσει κάποιον, ας έβριζε τον Λυκουρέτζο…
Ο Αντώνης Σαμαράς (υπάρχουν και άλλοι πλην των νεόκοπων κολλητών του που τον αγαπάνε και νοιάζονται γι αυτόν και μάλιστα με σχέση “έρωτα και μίσους”, όπως είχε πει ο ίδιος κάποτε), μπορεί θαυμάσια να καλέσει τους “μνηστήρες” στο κόμμα του, που έτσι κι αλλιώς συστηματικά τον υπονομεύουν και που είναι “παιδιά του μνημονίου” και να τους παραδώσει την εξουσία.
Ύστερα να κάνει πορεία προς το λαό καταγγέλλοντας όλους τους παραπάνω και να συνταυτισθεί με την τύχη του λαού του (κυριολεκτώ) και το μέλλον του, όποιο κι αν είναι… Επιτέλους να ξεφύγει από τους εκβιαστές, τους υποκριτές, τους παλιανθρώπους, τους ψεύτες και όλη την πολιτική αγυρτεία. Ο Ελληνικός λαός δεν έχει σήμερα άλλον άνθρωπό του να ελπίζει κι ας μη διαψεύσει ο Αντώνης την “ελπίδα”, ας μείνει πιστός στη διαρκή άνοιξη αυτής της ελπίδας, όπως του είχε πει κάποτε ο Οδυσσέας -και φίλος του- Ελύτης.

Αν θα μπορούσαμε σε προσωπικό επίπεδο να πούμε δυο λόγια, θα του δίναμε δυο ευχές:
Αντώνη μη προδώσεις τα όνειρα των Ελλήνων…
Αντώνη καλή σου τύχη και μη κοιτάξεις πίσω σου…

 

Ετικέτες (ελεύθερη σήμανση)