Τα νέα ήθη και οι νέες συνήθειες, που επέβαλε στη δημοσιογραφία το αθηναϊκό κατεστημένο Από την ομώνυμη στήλη του φ.619

Τα νέα ήθη και οι νέες συνήθειες, που επέβαλε στη δημοσιογραφία το αθηναϊκό κατεστημένο, δρουν πλέον καταλυτικά σε βάρος των πολιτών, της δημοκρατίας και της χώρας. Είναι πασιφανές πως στην Ελλάδα τα πράγματα δεν λειτουργούν πια κατά τάξη, κατ’ αξία και κατά το πρέπον και το σωστό, αλλά στη βάση του δόγματος της αναξιοπρεπούς δημοσιογραφίας, την οποία «θέσπισαν» τα «προϊόντα» της παρέκβασης του συστήματος, την εποχή που τα συγκροτήματα των κλασικών μέσων ενημέρωσης, οι εφημερίδες δηλαδή και τα νέα ηλεκτρονικά, που ονομάσθηκαν αδόκιμα «ηλεκτρονικός τύπος», έπεφταν στα χέρια ανθρώπων, όχι για να σωθούν τα ίδια, από τις αλλαγές που σημειώνονταν, αλλά για να σώζουν τους ίδιους στη διαδικασία των σχέσεών τους με την πολιτεία, κάτι βεβαίως που εικάζονταν και από μας τότε, αλλά που δυστυχώς επαληθεύθηκε στη διαδρομή των ετών και μάλιστα κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο.

Σήμερα λοιπόν τα ΜΜΕ δεν είναι τίποτα άλλο από κοινές εταιρίες εμπορίου ανθρώπινης δυστυχίας και ότι άλλο προσφέρει η μίζερη πλευρά της κοινωνικής ζωής του τόπου, είναι πολυκαταστήματα για κάθε γούστο, στα οποία κάνουν κουμάντο μεταξύ των άλλων και οι διαφημιστικές εταιρίες, οι οποίες έχουν από πάνω τους τα μεγάλα αφεντικά που προαναφέραμε, ακόμα και πολυεθνικές θα λέγαμε.

Αποτέλεσμα; Σήμερα τα μέσα ενημέρωσης δεν ασκούν κανενός είδους δημοσιογραφία, σύμφωνα με τις παραδοσιακές πρακτικές, δεν υποστηρίζουν εθνικά ή κοινωνικά συμφέροντα, δεν έχουν ως γνώμονα την ηθική και το δίκαιο. Δεν έχουν διαχωριστικές γραμμές και η δεοντολογία έχει καταργηθεί στην πράξη. Τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης σήμερα ασχολούνται με αλλότρια εντελώς θέματα, που δεν έχουν να κάνουν ούτε με την ενημέρωση ούτε με τη δημοσιογραφία. Σήμερα τα «υψηλά επίπεδα της διοίκησής τους», με μοχλό τα ίδια τα μέσα, πιέζουν κυβερνήσεις, πολιτικούς, καταστάσεις. Ανατρέπουν όπου μπορούν. Αποπληροφορούν τον αναγνώστη - ακροατή, όπως η Πράβδα και οι άλλες στρατευμένες επί υπαρκτού σοσιαλισμού και μεταστρέφουν την κοινή γνώμη προς την επιθυμητή γι αυτούς κατεύθυνση. Επειδή η επιστήμη της πληροφορικής έχει κάνει εξαιρετικές προόδους, σε σημείο που η «δημοσιογραφία» να θεωρείται το πρώτο της βαγόνι, η αδιάκοπη, ανεμπόδιστη και συνεχής ροή ψευδών, χαλκευμένων ή άσχετων δήθεν πληροφοριών, δίνει «εξαιρετικά επιθυμητά» αποτελέσματα για όσους τα προσδοκούν σχεδιάζοντάς τα.

Μεγάλη, τεράστια απόδειξη ο πόλεμος κατά Καραμανλή σε όλα τα επίπεδα, που τον οδήγησε στο ατυχές εκλογικό αποτέλεσμα του Οκτωβρίου του 2009. Και δε μιλάμε για το αποτέλεσμα, αλλά για το εύρος της διαφοράς, η οποία ήταν εντελώς εξωπραγματική και αδικαιολόγητη, προϊόν, ως απεδείχθη, του εκδοτικού κατεστημένου, που παρήχθη στα … εργαστήρια των μέσων, κατά τα λοιπά, ενημέρωσης. Βλέπετε πως και στο κείμενο αυτό αλλά και σε όλα μου τα κείμενα δεν κάνω λόγο για ΜΜΕ, αποφεύγοντας να ταυτίσω την Ενημέρωση με τη Μάζα, επειδή δεν μπορούμε να δεχθούμε σε καμιά περίπτωση την έννοια της ανθρώπινης μάζας, η οποία ήταν πάντα και είναι επιδίωξη των ανελεύθερων και φασιστικών καθεστώτων.

Αυτό που γίνεται σήμερα από τα μέσα ενημέρωσης, παράγει αρρωστημένα αποτελέσματα. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει οιονεί αίθουσες δικαστηρίων. Η διαφορά τους δε από τα δικαστήρια, είναι πως τα δικαστήρια των μέσων ενημέρωσης, διαθέτουν και … αίθουσες βασανιστηρίων, με βασανιστές τα τηλεοπτικά, τα ραδιοφωνικά και τα έντυπα μέσα. Οι άνθρωποι τέμνονται ζώντες, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Χατζής – Πελλερέν… Κατακρεουργούνται εν ψυχρώ… Μαζί τους οι αθώοι συγγενείς και τα εντελώς αθώα παιδιά. Τα δικαστήρια της ενημέρωσης δικάζουν, κρίνουν, κατακρίνουν ανθρώπους, πράγματα που δεν καταλαβαίνουν, ομάδες, σκέψεις, συμπεριφορές, απόψεις και λογαριασμό δε δίνουν. Η αλήθεια είναι ανύπαρκτη έννοια και ασφαλώς τα ντόπια ΜΜΕ δεν σκοπεύουν να την αναζητήσουν, δεδομένου πως η αλήθεια κατοικεί σε άγονα εδάφη και είναι δύσκολη και κοπιαστική η αναζήτησή της.

Δε θα ήθελα να μιλήσω για φερέφωνα, δε θα ήθελα να κάνω λόγο για ασχετοσύνη, όμως η δημοσιογραφία στην άσκησή της θέλει χειρούργους να βρίσκουν τα αποστήματα και όχι χασάπηδες να τεμαχίζουν τα κρέατα. Θέλει μαχητές να στηρίξουν τους αδικημένους, τους κατατρεγμένους, τους αδύναμους και όχι ύαινες και όρνια να ξεσκίζουν σάρκες και να απογυμνώνουν οστά…

 

Ετικέτες (ελεύθερη σήμανση)